|
|
 |
|
|
| DARKNESS, de nieuwste Emanon cd!! |
Bart Stouten schreef over Darkness volgende lovende woorden:
Het gebruik van het gedicht Darkness door het ensemble Emanon is vanuit muzikaal standpunt zeer raak: de beeldrijke taal kun je mooi enten op een modern klankeffect. Bij het beluisteren van de donkere muziek met haar bezwerende kleuren denk je onwillekeurig aan de minder florissante doemscenario’s die ons via het journaal bestoken: van instortende Twin-Towers tot metroaanslagen in Madrid; van tsunami’s in het Verre Oosten tot overstromingen in New Orleans. Voor de muzikale poëzie wordt een bezetting ingezet met oq multiphonics, boventonen, geruis, snarenwerk, piano, trompet, trombone, strijkkwintet en blaaskwintet.
En ja, moge dit Darkness-project van Emanon andermaal aantonen hoe verrijkend muziek en woord op elkaar kunnen inspelen tijdens een evenement als Klara in het Paleis, waar die twee hemisferen doorgaans andere zalen opzoeken. (Muziek en woord, januari 2008)
Een grafschrift is iets bijzonder. Op een kernachtige manier wordt een bepaald aspect, een verdienste, of een karaktertrek van een overleden persoon in herinnering gebracht en vereeuwigd. Hoewel grafschriften heel kort zijn, verwijzen ze naar een groter verhaal. In Litanie con epitaffio (Litanieën met grafschrift) staat André Laporte stil bij de herinnering aan vier overleden vrienden-componisten:. Karel Goeyvaerts, Raymond Baervoets, Louis De Meester en Norbert Rosseau. De titel – Litanie con epitaffio – verwijst naar het late werk van Karel Goeyvaerts.
Ook Stéphane Vande Ginste verwijst in zijn compositie Darkness naar vroegere auteurs, zij het uit een verder verleden. Het gedicht Darkness, waar deze compositie haar titel aan ontleent, werd geschreven door de Engelse romanticus Lord Byron (1788-1824) tijdens een verblijf in Genève in juli 1816. Ook Mary Shelly (1797-1851) was op dat moment in Genève, en samen met Lord Byron en enkele anderen vertelden ze spook- en gruwelverhalen aan elkaar. Het is in deze context dat Mary Shelly haar beroemde Frankenstein creëerde. De directe aanleiding voor het schrijven van het gedicht Darkness was de uitbarsting van de vulkaan Tambora in Indonesië. Deze eruptie was een ware natuurramp, waarbij stof, as en giftige stoffen in enkele maanden tijd over de hele planeet verspreid werden en zelfs het klimaat beïnvloed werd. Ook in Europa waren de gevolgen zichtbaar. De zonsondergang duurde langer en werd gepaard met vreemde kleureffecten. De beroemde landschappen van William Turner getuigen vandaag van deze natuurverschijnselen. Het gedicht van Byron beschrijft op een imaginaire en plastische manier het einde van de wereld, met oog voor de gruwelijkste details. De zon, de sterren, de maan, de mensheid, vrijheid, solidariteit; alles gaat ten onder. De wereld wordt uitgehold, leeg. The World is void. In tijden van kyoto-normen, inconvenient truths, en de opwarming van de aarde, lijkt dit gedicht opnieuw bijzonder actueel.
Dat dit concertprogramma als terugkerend thema het herdenken van overledenen door muziek heeft, blijkt eens te meer uit de titel van het derde werk; Kleines Requiem für eine Polka. Górecki vindt inspiratie in de polyfone composities van Palestrina, liturgische orgelmuziek, maar evenzeer in de muziek van Ludwig van Beethoven en zelfs de authentieke boerenmuziek uit zijn thuisland Polen. De Polka uit de titel verwijst echter niet zozeer naar de bekende dans met Poolse roots, maar betekent eigenlijk Poolse vrouw. Toch is de polka ook als dans vertegenwoordigd, meer bepaald in het derde van de vier doorlopende delen. Door het uitbundige karakter en de vele herhalingen van korte motiefjes, krijgt deze polka zelfs iets geforceerds, alsof het niet thuishoort in een compositie die voor de rest vrij ernstig van karakter is. In de andere drie delen is de doodsklok altijd wel ergens aanwezig. Het eerste deel opent met een intiem duet tussen klokken en piano, waarbij de zachte dissonanten voor een melancholische sfeer zorgen. Hoewel het tweede deel plots in een snel tempo verloopt en zelfs vrij agressief klinkt, beperkt de piano zich tot het spelen van klok-achtige akkoorden. De rest van het ensemble bundelt de krachten in een opzwepende ritmiek met vele herhalingspatronen. Deze schriftuur doet zelfs denken aan repetitieve muziek zoals Karel Goeyvaerts schreef, en die een inspiratie vormde voor het werk van André Laporte. Ook in het laatste deel spelen de klokken een belangrijke rol, en niet toevallig zijn de laatste tonen van die klokken dezelfde als de eerste tonen van de compositie. (Klaas Coulembier)
|
| MYSTERY, DE DEBUUT-CD VAN EMANON |
Emanon levert een sterk visitekaartje af. Zowel het zeer goede technische niveau als het engagement om Vlaamse nieuwe muziek te promoten verdient alle lof. Een debuut-cd met vier creaties van eigen bodem vullen is niet alleen een knap statement, de formule staat ook garant voor een heel divers eindresultaat. Het sluitstuk van de cd is de grote revelatie: Amanecía van Petra Vermote is op alle vlakken raak, met een broeierige sfeerschepping, een verfijnde uitwerking van het materiaal en een met heerlijke flair opgebouwde textuur en spanning.
Maarten Beirens-De Standaard
Sfeer is het sleutelwoord. Petra Vermote gaat binnen een stevige structuur woordeloos met Garcia Lorca mee. Peter Thys brengt een Icarus-evocatie waarin, binnen een strak samengehouden geheel, de hobo gek van overmoed door het zwerk fladdert tot de dood er hoorbaar op volgt. Heerlijk debuut.
Fred Brouwers
|
| BELUISTER DEZE CD |
| Klik op de link om fragmenten van deze cd te beluisteren! |
|
| |
